خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سخن تانگردد چو موی میانشمحال است آید برون ازدهانش
۲
به مژگان دگر بازگشتن نداردنگاهی که افتد به سرو روانش
۳
ز بس لطف، چون رشته از عقد گوهرنمایان بود مغز ازاستخوانش
۴
دل پر مرا خالی آن روز گرددکه از بوسه خالی کنم بوسه دانش
صفحهٔ ۱ از ۳