خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر چشم کافر فتد برلقایشنیاید به لب غیر نام خدایش
۲
شود گریه شمع یاقوت احمربه بزمی که افروزد از می لقایش
۳
زمین گیر سازد تماشاییان راچو در جلوه آید قد دلربایش
۴
ز اندیشه آن تن نازپرورچو فانوس دور استد از تن قبایش
صفحهٔ ۱ از ۲