خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۸۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در نمود نقش‌ها بی‌اختیار افتاده‌اممهره مومم به دست روزگار افتاده‌ام
۲
ز انقلاب چرخ می‌لرزم به آب روی خویشجام لبریزم به دست رعشه‌دار افتاده‌ام
۳
نیست دستی بر عنان عمر پیچیدن مراسایه سروم به روی جویبار افتاده‌ام
۴
چون نگردد داغ حسرت فلس بر اندام مناز محیط بیکران در چشمه‌سار افتاده‌ام
صفحهٔ ۱ از ۴