خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما دماغ خشک را از باده گلشن کرده‌ایمبارها این شمع را از آب روشن کرده‌ایم
۲
هرکه را دیدیم دارد حاصلی از عمر و ماعقده مشکل به جای دانه خرمن کرده‌ایم
۳
دیگران را دست بر دل نه، که ما سوداییانبا دل سرگشته عادت چون فلاخن کرده‌ایم
۴
رتبه ما خاکساران را به چشم کم مبینخاک‌ها ز افتادگی در چشم دشمن کرده‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۳