خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون سبو تا ما ز دست خویش بالین کرده ایمخانه خود از شراب لعل رنگین کرده ایم
۲
در خطر گاهی که دامن بر کمر بسته است کوهبستر و بالین خود ما خواب سنگین کرده ایم
۳
تکیه بر سنگین دلی پیش فغان ما مکنما به فریادی سبک صد کوه تمکین کرده ایم
۴
از مروت نیست کردن حق ما را پایمالما به خون دست ترا اول نگارین کرده ایم
صفحهٔ ۱ از ۳