خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر شوی با خبر از سوز دل بیتابمدم آبی نخوری تا نکنی سیرابم
۲
محرمی نیست در آفاق به محرومی منعین دریایم و سرگشته تر از گردابم
۳
شور من حق نمک بر همه دلها داردنیست ممکن که فراموش کنند احبابم
۴
بس که آلوده عصیان شده ام، می ترسمکه درین گرد زمین گیر شود سیلابم
صفحهٔ ۱ از ۲