خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر چه نیک نیم در پناه نیکانمعجب که تشنه بمانم، سفال ریحانم
۲
ز اشک شمع به شبگردی اشک من پیش استز گریه زمزم صد کعبه شبستانم
۳
چرا عزیز نباشم به دیده ها چون خالکبوتر حرم آن چه زنخدانم
۴
صدف به آب گهر تا دهن نمی شویدنمی برد به زبان نام چشم گریانم
صفحهٔ ۱ از ۲