خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کجاست باده که ناموس را به آب دهموداع هوش کنم، عقل را جواب دهم
۲
من از نسیم چمن بیخودم چو شبنم گلمگر پیاله خود را به آفتاب دهم
۳
به این شکسته زبانی، اگر ضرور شودزبان تیر و لب تیغ را جواب دهم
۴
مرا که چشمه حیوان ز سینه می جوشدچرا عنان به کف موجه سراب دهم؟
صفحهٔ ۱ از ۳