خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با آن که من ندارم کاری به کار مردمدایم کشم کدورت از رهگذار مردم
۲
دنبال خلق گردد خود را کسی که گم کردخود را بیاب و بگذر از انتظار مردم
۳
امیدواری خلق عنوان نا امیدی استزنهار تا نباشی امیدوار مردم
۴
از منت آب حیوان تیغ برهنه گرددلب تر مساز زنهار از جویبار مردم
صفحهٔ ۱ از ۲