خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شمه ای از حیرت عشق است دل پرداختنبا هزار آیینه در کف خویش را نشناختن
۲
غنچه از من یاد دارد در حریم بوستاناز همه روی زمین با گوشه دل ساختن
۳
گر مجرد سیرتی، چون دار می باید تراخانه را از غیر اسباب فنا پرداختن
۴
سایه اول بر سر شوریده ما می کندهر سبکدستی که می آید به چوگان باختن
صفحهٔ ۱ از ۲