خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل می برد ز قند مکرر کلام مننی می کند به ناخن شکر کلام من
۲
در قطع ره ز جادو بود خضر بی نیازاز راستی غنی است ز مسطر کلام من
۳
در گفتگوی نازک من نیست کوتهیاز مد مانوی است رساتر کلام من
۴
در یک نفس ز مصر به کنعان کند نزولچون بوی یوسف است سبک پر کلام من
صفحهٔ ۱ از ۵