خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خطت که رفت در بغل هاله ماه ازوپوشیده است کعبه پلاس سیاه ازو
۲
من بسته ام لب طمع، اما نگار مندارد دهان بوسه فریبی که آه ازو!
۳
عشق کریم سایه فکنده است بر سرتهر آرزو که می کشدت دل، بخواه ازو
۴
باغ و بهار چشم و دل قانع من استصحرای ساده ای که نروید گیاه ازو
صفحهٔ ۱ از ۲