خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنچه من یافتم از چهره زیبای کسیبه دو عالم ندهم ذوق تماشای کسی
۲
از خدا می طلبم عمر درازی چون زلفکه کنم مو به مو سیر سراپای کسی
۳
تیغ از جوهر خود سلسله جنبان داردنیست ابروی ترا چشم به ایمان کسی
۴
آن که در خلوت آیینه ندارد آرامچه خیال است شود انجمن آرای کسی؟
صفحهٔ ۱ از ۳