خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گذشت عمر و تو مست شراب گلرنگیدمید صبح و تو چون سبزه در ته سنگی
۲
دید پرده گوش فلک ز ناله صورهمان تو گوش بر آواز نغمه چنگی
۳
به پرتوی و نسیمی ز هم فرو ریزیسبک رکاب چو بو، بی ثبات چون رنگی
۴
زمین به خشک پلنگ تو تنگ میدان استبه ماه در جدل و با ستاره در جنگی
صفحهٔ ۱ از ۴