خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۹۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر بگذری ز هستی آرام جان بیابیگر خط کشی به عالم خط امان بیابی
۲
آن گوهری که جویی در جیب آسمان هاگر پاکشی به دامن در خود روان بیابی
۳
تا همچو پیر کنعان چشم از جهان نپوشیکی بوی پیرهن را در کاروان بیابی؟
۴
تا هست رشته جان در پیچ و تاب می باششاید که وصل گوهر چون ریسمان بیابی
صفحهٔ ۱ از ۳