خلوتی با صائب
شمارهٔ ۵ - در مدح شاه صفی
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نشست گل به سریر چمن سلیمان وارگشود چون پریان بال، ابر گوهربار
۲
شکوه از افق شاخ همچو صبح دمیدشفق نگار شد از لاله دامن کهسار
۳
زمین ز تربیت ابر یوسفستان شدز سر گرفت جوانی جهان زلیخاوار
۴
کشید بر چنان تنگ خاک را در برکه خون دوید چمن را ز لاله بر رخسار
صفحهٔ ۱ از ۱۷