خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گذشت عمر و هنوز از تقلب و سودانشسته ام مترصد میان خوف و رجا
۲
چو خاک بر سر راه امید منتظرمکزان دیار رساند صبا نسیم وفا
۳
برای کس چو نگردد فلک پی تقدیرعنان خویش گذارم به اقتضای قضا
۴
میان صومعه و دیر گر چه فرقی نیستچو من به خویش نباشم، چه اختیار مرا؟
صفحهٔ ۱ از ۳