خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا وقتی دلی آزاد بوده ستدرونم بی غم و جان شاد بوده ست
۲
نمک زد شوخی اندر جان و نو کردجراحتها که در بنیاد بوده ست
۳
چه خوش بوده ست عقل مصلحت جویکه چندی زین بلا آزاد بوده ست
۴
نگارا، هیچ گاهی یاد داریکزین بیچارگانت یاد بوده ست
صفحهٔ ۱ از ۲