خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۲۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون در سخن درآمد لعل شکر مقالتآب حیات ریزد از چشمه زلالت
۲
دانی که چیست مه را اندر میان سیاهییک نسخه ایست مظلم از دفتر کمالت
۳
بیچاره من بماندم محروم از چنان رویتا چشم کیست، یا رب، پیوسته در جمالت
۴
از شام تا سحرگه از گریه می بسوزمهر دم اگر نیاید پروانه وصالت
صفحهٔ ۱ از ۳