خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۳۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنچه بر جان من ز غم رفته‌ستهمه از دست آن صنم رفته‌ست
۲
می‌نویسد به خون من تعویذچه توان کرد، چون قلم رفته‌ست
۳
پای در ره نهاد و مهر گذاشتزانکه در راه مهر کم رفته‌ست
۴
به ستم می‌رود ز من، یا رببر کسی هرگز این ستم رفته‌ست؟
صفحهٔ ۱ از ۲