خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۲۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خیز که جلوه می کند چهره دلگشای گلعالم بیخودی خوش است خاصه که در هوای گل
۲
نافه گشای بوستان سکه به نام گل زدهخطبه بلبلان همه نیست مگر ثنای گل
۳
تاج مرصع آورد شاخ ز هر شکوفه ایتخت زمردین زند بخت به زیر پای گل
۴
ابر دو اسبه می رود بهر نظاره چمنسرو پیاده می شود پیش در سرای گل
صفحهٔ ۱ از ۲