خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۲۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می‌رود یار و مرا آزار می‌ماند به دلوایِ مسکینی کِش آن رفتار می‌ماند به دل
۲
زیستن دشوار می‌بینم که از غمزه مرااندک‌اندک هر زمان آزار می‌ماند به دل
۳
پند می‌گویی، ولی معذور داری دوست، زانکدل پریشان دارم و دشوار می‌ماند به دل
۴
گر شود، جانا، دلم زیر و زبر بر حق بودزان که زلف تو نه بر هنجار می‌ماند به دل
صفحهٔ ۱ از ۲