خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۶۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گواه جبین است بر درد منسرشک روان بر رخ زرد من
۲
ببخشای بر ناله عندلیبالا، ای گل نازپرورد من
۳
که گر هم بدین نوع باشد فراقبه کوی تو آرد صبا گرد من
۴
که دیده ست هرگز چنین آفتی؟کزو می برآید دم سرد من
صفحهٔ ۱ از ۲