خلوتی با امیرخسرو دهلوی
شمارهٔ ۱۷۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو بوی زلف تو همراهی صبا کردهربوده جان ز من و کالبد رها کرده
۲
پناه سوزش بیچارگان شده زلفتکه در کناره خورشید تکیه جا کرده
۳
کلاه تو که شده کج ز باد رعناییهزار پیرهن عاشقان قبا کرده
۴
به یک خدنگ که بگشاد نرگس مستتدلم ز سینه و جانم ز تن رها کرده
صفحهٔ ۱ از ۳