خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۱۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نگارا بارعشقت رادل وجان برنمی تابدچه جای جان ودل باشد که دو جهان برنمی تابد
۲
چودردل رخت خود بنهاد تن بگریزد اندرجانچو برجان بار خود افگند تن جان برنمی تابد
۳
فلک راطاقت آن نی وانجم را کجا زهرهملک را قدرت آن نی وانسان برنمی تابد
۴
کجا با عشق سازد مرد کز محنت بپرهیزدبدریا چون درآید آنکه باران برنمی تابد
صفحهٔ ۱ از ۳