خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۱۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بگو بدانکه چون من عشق یار من داردکه پادشاهی خوبان نگار من دارد
۲
ببوی او بگلستان شدم ندیدم هیچبغیرلاله که رنگی زیار من دارد
۳
عجب مدار که برگیردم زپشت زمینبدین صفت که غمش رو بکار من دارد
۴
کسی که در غمش ازچشم خون همی باریدفراغت از مژه اشکبار من دارد
صفحهٔ ۱ از ۳