خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۱۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر نور حسن نبود رو کی چو ماه باشدور رنگ و بوی نبود گل چون گیاه باشد
۲
اندر زمین چه جویی آنرا که از نکوییچون آسمانش بر رو خورشید و ماه باشد
۳
ای دانه وجودت بی مغز جان چو کاهیگر جان مغز نبود دانه چو کاه باشد
۴
صورت بجان معنی آراستست ورنیدر خانهای شطرنج از چوب شاه باشد
صفحهٔ ۱ از ۳