خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۲۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آخر ای سرو قد سیب زنخدان تا چنددل بیمار من از درد تو نالان تا چند
۲
از پی یافتن روز وصالت چون شمعخویشتن سوختن اندر شب هجران تا چند
۳
زآرزوی لب خندان تو هر شب ما راخون دل ریختن از دیده گریان تا چند
۴
گل خندانی و ما در غم تو گریانیمآخر این گریه ما زآن لب خندان تا چند
صفحهٔ ۱ از ۳