خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۲۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای ترا تعبیه در تنگ شکر مرواریدتا به کی خنده زند لعل تو بر مروارید
۲
چون بگویی بفشانی گهر از حقه لعلچون بخندی بنمایی زشکر مروارید
۳
بحر حسنی تو و هرگز صدف لطف نداشتبه زدندان تو ای کان گهر مروارید
۴
دُرّ دندان بنمای از لب همچون آتشتا زشرم آب شود بار دگر مروارید
صفحهٔ ۱ از ۳