خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۲۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای چو شیرین بدهان پسته بگفتارشکردر حدیث آی وازآن پسته فروبار شکر
۲
دردهانت صنما غیر شکر چیزی نیستاینت تنگی که دروهست بخروار شکر
۳
شهد راکرد زخجلت چو نبات ای دلبرپیش حلوای لبت کاسه نگو سار شکر
۴
اندرآن رو که زقرص مه وخو را فزونستنمکی هست که کم نیست زبسیار شکر
صفحهٔ ۱ از ۴