خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۲۸۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو ماندم (من) زسلطان جهان دوربسان بلبلم از بوستان دور
۲
ازآن خورشید روی ماه پیکربمانده چون زمین از آسمان دور
۳
بکام دشمنانیم از فراقتشها دیگر مباش از دوستان دور
۴
که شادی از دل بیمار ما هستچو صحت از مزاج ناتوان دور
صفحهٔ ۱ از ۴