خلوتی با سیف فرغانی
شمارهٔ ۴۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای بزیر زلف تو سایه نشین خورشید و ماهزلف و رویت در نقاب عنبرین خورشید و ماه
۲
سایه زلف چو ابر از پیش رویت دور کنتا ببیند آسمان اندر زمین خورشید و ماه
۳
گر مه و خور بر نیاید پرده از رخ برفگنآینه برگیر و اندر روی بین خورشید و ماه
۴
روز و شب گو ماه و خور را بعد ازین جلوه مکنکز مه و خور بی نیازم من بدین خورشید و ماه
صفحهٔ ۱ از ۳