خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو فیض ابر به نم لاله را کلاه بشستبنفشه تازه شد و طرّه دوتاه بشست
۲
کف سحاب چو سقّا گلاب زن برداشتز خاک غالیه گون چهره گیاه بشست
۳
بیا بیا که گر از عشق توبه می کردمبه بوی زلف تو دل دست ازین گناه بشست
۴
اگر به غیر تو چشم نظر سیه کردمبیا که خاک درت چشم عذرخواه بشست
صفحهٔ ۱ از ۲