خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا درد تو دایم هم نشین استغمت پیوسته با جانم قرین است
۲
هوس دارم که در پای تو میرمتمنای من از دولت همین است
۳
نظر بر پسته تنگ تو دارمکه چشم من به غایت خرده بین است
۴
عذار از دود آه من نگهدارکه آه سوزناکم آتشین است
صفحهٔ ۱ از ۲