خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلبری دارم که دل در بندِ زُلف و خالِ اوستعاشقانش را شَراب از جامِ مالامالِ اوست
۲
فِتْنِه‌یِ آن چَشْمِ فَتّانم که از هر گوشه‌ایفِتْنِه‌ای پُرشیوه از دُنْباله‌یِ دُنْبالِ اوست
۳
حالِ وَصْفِ حُسْنِ او بالاتر است از مُمْکِناتهرچه گوید عَقْلِ کلّ، جزوی ز وَصْف‌ُالْحالِ اوست
۴
طِفْلِ اَبْجَدخوانِ مَکْتَب‌خانه‌یِ اَسرارِ عِشْقنُکتِه‌دانِ خُردِه‌بینِ رَمْزِ قیل و قالِ اوست
صفحهٔ ۱ از ۳