خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط تو دایره ی مشک گرد ماه کشیدبر آفتاب سواد شب سیاه کشید
۲
دلم به دعوی خون بر غزال چشمت راسرشک سرخ و رخ زرد را گواه کشید
۳
مقام شیفته حالان پناه طره ی تستدل مقام شناسم بدان پناه کشید
۴
نوید داد عنایت مرا که لطف عمیمرقم به عفو تو بر صفحه ی گناه کشید
صفحهٔ ۱ از ۲