خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو زلف خود فرو مگذار کارم که چون زلفت پریشان روزگارم
۲
به یاد لعل شیرینت چو فرهادبتلخی روزگاری می گذارم
۳
بجز نقش رخت نیکو نیایدز هر نقشی که نیکو می نگارم
۴
نیارم بر زبان اورد نامتکه گر یارم بشب خفتن نیارم
صفحهٔ ۱ از ۳