خلوتی با وطواط
شمارهٔ ۳ - در مدح علاء الدوله ابوالمظفر نصرة الدین اتسز و لزوم آسمان و زمین در هر بیتی
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای زمین را از رخت ، چون آسمان ، فرو بهابوسه ای را از لبت ملک زمین زیبد بها
۲
یک زمان دو زلف را زان روی چون مه دور کن تا زمین را بیش گردد ز آسمان فرو بها
۳
گر زمانی چون زمین نزدیک من گیرد قرار من بفر تو زجور آسمان گردم رها
۴
گر نشاند آسمان پیش توام بر یک زمین از زمین گردم بشکر ، از آسمان یابم وفا
صفحهٔ ۱ از ۱۲