خلوتی با وطواط
شمارهٔ ۱۲۹ - در ستایش اتسز
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای گوهر زمین ز وقار تو برده سنگ گوهر بر مکارم تو خوار همچو سنگ
۲
چندین هزار کوه ، که اوتاد گیتی انداز حلم تو ربوده ثبات و گرفته سنگ
۳
اعلام تو ز چهرهٔ نصرت فشانده گرد آثار تو ز صفحهٔ دولت زدوده زنگ
۴
هستی هزار حاتم طایی بوقت جودهستی هزار رستم سگزی بروز جنگ
صفحهٔ ۱ از ۷