خلوتی با وطواط
شمارهٔ ۱۳۱ - در مدح علاءالدوله اتسز
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا شد دلم بمهر بتان مایل خواب و قرار گشت زمن زایل
۲
بی‌خواب و بی‌قرار شود لابدهر کو شود بمهر بنان مایل
۳
لشکر برفت و رفته نگارینممعشوق لشکری نکند عاقل
۴
اندوه کرد بر دلم حمله با دیدمش نشسته بر آن محمل
صفحهٔ ۱ از ۱۰