خلوتی با وطواط
شمارهٔ ۲۱۱ - در مدح اتسز
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر هیچ گونه حال دل من بدانیییتنها مرا بکلبهٔ احزان نمانییی
۲
از من بقهر صورت وصلت نپوشیبیبر من بجور سورهٔ حجرت نخوانییی
۳
چون آفتاب کم روییی از من و مرا مانند سایه در طلبت کم دوانییی
۴
جستم ترا بخون دل و از تو کس ندادجز در میان خون دل من نشانییی
صفحهٔ ۱ از ۷