خلوتی با میبدی
النوبة الثالثة
۷۷- سورة المرسلات- مکیة
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ بسم اللَّه کلمة من ذکرها نال فی الدّنیا و العقبی بهجته و من عرفها بذل فی طلبه مهجته. کلمة اذا استولت علی قلب عطّلته عن کلّ شغل و اذا واظب علی ذکرها عبد آمنته من کلّ هول. بنام او که بر پادشاهان پادشاه است و پادشاهی وی نه به‌حشم و سپاه است، دوربین و نزدیک دان و از نهان آگاه است. بینا بهر چیز، دانا بهر کار، و آگاه بهر گاه است؟ چه بانگ بلند او را، چه سرّ دل چه روز روشن، چه شب سیاه‌ست. بنام او که از لطف اوست که به‌مشتاق خود مشتاق است، و از نیک خدایی اوست کش بار هی خود عهد و میثاق است:
۲
آب و گل را زَهرهٔ مِهر تو کی بودی اگرهم به‌لطف خود نکردی در ازلشان اختیار؟
۳
اگر نه به‌لطف او بودی، که یارستی که ذکر او به‌خواب اندر بدیدن؟ ور نه عنایت او بودی، که‌را بودی به‌حضرت او رسیدن؟
۴
پیر طریقت گفت در مناجات خویش: «الهی کدام زبان به ستایش تو رسد؟ کدام خرد صفت تو برتابد؟ کدام شکر با نیکو‌کاری تو برابر آید؟ کدام بنده بگزارد عبادت تو رسد؟ الهی از ما هر کرا بینی همه معیوب بینی، هر کردار که بینی همه با تقصیر بینی، با این همه نه باران برّ می باز ایستد، نه جز گُل کرم می‌روید. چون با دشمن با سخط به چندین برّی، پس سود پسندیدگان را چه اندازه و آیین محبّان را چه پایان؟
صفحهٔ ۱ از ۳