خلوتی با هلالی جغتایی
شمارهٔ ۱۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای کسانی که بخاک قدمش جا داریدگاه گاه از من محروم شده یاد آرید
۲
تا کی از حسرت او خیزم و بر خاک افتم؟وقت آنست که از خاک مرا بردارید
۳
گر ز نزدیک نخواهد که ببینم رویشباری، از دور بنظاره او بگذارید
۴
بی شمارند صف جمع غلامان در پیشبنده را در صف آن جمع یکی بشمارید
صفحهٔ ۱ از ۲