خلوتی با هلالی جغتایی
شمارهٔ ۳۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای معلم، خاطر غمدیده من شاد کنبنده گردم، یک زمان آن سرو را آزاد کن
۲
از گدای خویش فارغ مگذر، ای سلطان حسنیا بده داد من درویش، یا بیداد کن
۳
خواه پیغامی فرست و خواه دشنامی بدهاز فراموشان، بهر نوعی که خواهی، یاد کن
۴
دل نه صد چاکست؟ آخر مرهم لطفی بنهرحمتی فرما و این ویرانه را آباد کن
صفحهٔ ۱ از ۲