خلوتی با هلالی جغتایی
شمارهٔ ۳۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر سر راه تو بودم، که رسیدی ناگاهجلوه‌ای کردی و آن جلوه مرا برد ز راه
۲
گر به سرحلقهٔ تسبیح ملک باز رسیقدسیان نعره برآرند که: سبحان الله!
۳
گر به منزلگهِ وصلت نرسم معذورمره دراز است و مرا عمر به‌غایت کوتاه
۴
گریه‌ای کردم و از گریه دلم تسکین یافتآه! اگر گریه نمی‌بود، چه می‌کردم؟ آه!
صفحهٔ ۱ از ۲