خلوتی با امیر معزی
شمارهٔ ۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر یار نگارینم در من نگرانستیبار غم و رنج او بر من نه گرانستی
۲
ور غمزهٔ غمارش رازش نگشادستیاز خلق جهان رازم همواره نهانستی
۳
گویی چو بهشتستی آراسته و خرمگر دوست به کوی من گه‌گه گذرانستی
۴
ای کاش که قوت من بودی ز دو یاقوتشتا بر سر او چشمم یاقوت نشانستی
صفحهٔ ۱ از ۲