خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به آب توبه فرو شستم آتش صهباز توبه تازه شدم چون گل از نسیم صبا
۲
اسف همی خورم و غصه می کشم شب و روزکه کرده ام به خطا روزگار عمر هبا
۳
نه یک زمان بده ام بی مشقت غربتنه یک نفس زده ام بی مضرت صهبا
۴
ز شرب خمر چنان ناشکیب چون گویمچنان مثل که خورشید شیفته ی حربا
صفحهٔ ۱ از ۴