خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به سرنمی شود از روی شاهدان ما رانشاط و خوش دلی و عشرت و تماشا را
۲
غلام سیم برانم که وقت دل بردنبه لطف در سخن آرند سنگ خارا را
۳
به راستی که قبا بستن و خرامیدنخوش آمده است ولیکن بلند بالا را
۴
برو چو باز ندانی ترنج و دست آنجاکه یوسف است ملامت مکن زلیخارا
صفحهٔ ۱ از ۳