خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برخیز ساقیا بده آب حیات راچون روح کن به معجزه احیا موات را
۲
در حقّ من به ناحق اگر طعنه یی زنندمن نشنوم ز مدّعیان ترّهات را
۳
کو روح معجزی که گر از من کند قبولدر وجه یک قنینه نهم کاینات را
۴
یک ذره عشق بود که از ابتدای کَونبر من فرو گرفت چنین شش جهات را
صفحهٔ ۱ از ۳