خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا می نمی خورم غمِ دل می خورد مراکو هم دمی که روی و رهی بنگرد مرا
۲
بر من جهان خروشد و شور آورد و لیکاز دست غم هم اوست که وا می خرد مرا
۳
دانی چرا بر آتش صهبا بسوختمتا زمهریر توبه چو یخ نفسرد مرا
۴
آه از جفای چرخ که دردِ فراقِ دوستروزی هزار بار به جان آورد مرا
صفحهٔ ۱ از ۳